movie info: XVID 624x336 23.976fps 699.3 MB SubEdit b.4060 (http://subedit.com.pl)/
Dobra.
"Drogi Danie, jesteśmy rodzicami nastolatków."
"Cóż możemy powiedzić, prócz "POMOCY!!!"..."
- Cześć. - Cześć.
- Twoje? - Tato...
Też mi się tak wydawało.
Cześć.
Miałem to zaraz zrobić.
To już nie musisz.
No dobra.
- Jesteś głodna? - Tak.
- Płatki? - Pasi.
W porządku.
- A więc plan... - Plan.
Cara, tata wyjawi nam "plan".
Załaduję rzeczy do samochodu. Odbiorę was zaraz po szkole
i pojedziemy prosto.... do celu.
Brzmi nieźle.
- Wcale, że nie. - Co znowu?
Nie powinniśmy chodzić do szkoły?
A ty zmuszasz nas do opuszczania zajęć, gdy powinniśmy na nich być.
No nie? Co z moimi badaniami?
Dlaczego się uśmiechasz?
Nigdy nie myślałem, że usłyszę z twoich ust: "A co z moimi badaniami?"
To dlatego się tak...
Uśmiecham.
- Nie chcę jechać. - Co roku jeździmy.
To jedyny czas, gdy zbiera się cała rodzina.
Musimy pomóc babci i dziadkowi.
- Idź. - Niszczysz moje wykształcenie.
Przebierz się.
- Tak? - Bardzo dobra rubryka.
Ta o godzinie policyjnej. Bardzo trafna.
Chciałbym też dodać, że wczorajsza rubryka
o ustalaniu granic była znakomita.
- Kim jesteś? - Marty Barasco.
Chciałbym panu podziękować za piątkową rubrykę.
Pozwoliła mi zrozumieć rodziców.
No dobra.
Co jeszcze mogę dla ciebie zrobić, Marty?
Chciałbym zobaczyć się z pańską córką. Jeśli można.
Jane. Jane!
Właściwie to przyszedłem do Cary.
Miło było cię poznać. Wróć za dwa lata.
Bez przechwałek, ale pan Shaff mówi,
że jeżdżę najlepiej z jego grupy.
Mogłabym jeździć po autostradzie.
Możemy mieć odmienne zdania.
- Cara! Chodź już. - To pozwolisz mi?
Zobaczymy.
Punkt 15.00. Nie możecie się...
- Spóźnić. Wiemy. - ...spóźnić.
Tak, nie spóźnimy się.
Chłopak, dla którego byłeś niemiły, to mój przyjaciel - Marty.
Partner na zajęciach laboratoryjnych.
Robimy razem dodatkowy projekt.
Autobus.
Zaczekaj! Zaczekaj!
- Chodź! - Pośpiesz się!
Tak?
Tak, Jordy. Wysłałem go pół godziny temu.
Co?
Niemożliwe. Żartujesz sobie.
Zabawne.
Gdzie masz siostrę?
Spóźniłeś się.
Poszła do Yumms.
Mogę prowadzić?
- Felietony taty zostaną opublikowane. - Nie mów hop.
Są też inni kandydaci.
To świetnie.
Mogę prowadzić?
Ty jeździsz dobrze, ale sto milionów innych kier...
Jeśli mi nie pozwolisz, nigdy się nie nauczę.
Ale jeśli ci pozwolę, możesz stracić życie.
Co to było? Co ty robisz?
- Nie mogłeś być bardziej żenujący? - Przeszkodziłem ci w nauce, przepraszam.
Nie możemy wszyscy być mnichami, tak jak ty.
Nie.
Tak przy okazji, masz szlaban.
- Ach, tak? - Tak.
Na jak długo?
- Do końca życia. - Tato, daj spokój.
- To jest upokarzające. - Co ty nie powiesz.
Dobra, szlaban na miesiąc.
Miesiąc?! To gorzej niż wieczność.
- Dlaczego, tato? - Okłamałaś mnie.
I tak nie poradziłbyś sobie z prawdą.
Następnym razem sprawdź.
- Ale... ale... - Nie, nie, nie.
Dobra, tato. Ja...
- Kocham Marty'ego. - Proszę cię...
Wysuń się.
Tato, tato.
Zaczekaj. Posłuchaj mnie.
Nie wiedziałam od razu, zajęło mi to chwilę.
- Chwilę, czyli ile? - Znam go trzy tygodnie,
ale wiedziałam po trzech dniach.
Nie możesz tego wiedzieć po trzech dniach.
- Może ona może. - Nie, nie, nie.
To nie jest miłość.
- To młodość i lekkomyślność. - To miłość. Kocham go.
- Myślisz, że to miłość, ale tak nie jest! - Nie, ja go kocham.
- To nie miłość. To nie miłość. - Kocham go.
Kocham go. Kocham go.
Tato, wszystko w porządku?
Właśnie Jane straciła możliwość edukacji.
Teraz Cara.
- O, nie. A co ze mną? - Ty nadal masz.
Chociaż chwila.
Już nie masz.
Nie możesz trzymać mnie z daleka od Marty'ego.
Przypominam ci, że faceci stanowią połowę ludności świata.
Znajdę sobie innego.
Ale wiedz, że moje serce należy do Marty'ego.
Do samochodu.
- Znam niezłego kierowcę. - Nie.
Nie.
Trzymaj.
Chyba twoje siostry nie są ze mną szczęśliwe.
Jak myślisz, dlaczego?
Jesteś dobrym ojcem,
ale czasami złym tatą.
- Kto ci kazał to powiedzieć? - Nikt.
Jane czy Cara? Możesz mi powiedzieć.
- Sama wymyśliłam. - Nieprawda.
Która kazała ci to powiedzieć?
Sama wymyśliłam. Chodzę już do 4 klasy.
- Potrafię sama wymyślać. - Jane czy Cara?
- Sama wymyśliłam. - Jane czy Cara?
- Chodzę do 4 klasy. - Ona chodzi do 4 klasy!
Przyjechali.
Są już. Chodźcie, dziewczęta.
- Cześć, dziadku. - Dobrze cię widzieć.
Cześć, Lil.
Cześć, tato.
Teraz już jesteśmy w komplecie.
- Co u ciebie? - Dobrze. Albo i nie.
- Moje dzieci mnie nie znoszą. - To znaczy, że coś robisz dobrze.
Jesteście takie... Cześć, kochanie.
Spójrz na twoje dziewczyny. Ale wyrosły.
Nie, nie. Jeszcze są bardzo młode.
- Chodź, Lilly. - Jak się masz?
- Rośnie jak na drożdżach. - Jest coraz większa.
- Siemka. - Cześć, Dan.
Dobrze cię widzieć.
- Cześć. - Cześć.
- Cześć, wujku Dan. - Cześć, Eileen. Co u ciebie?
- Dopadł cię korek? - Tak, ale nie był najgorszy.
- Cześć, siostrzyczko. - Cieszę się, że przyjechałeś.
A to co za jedni?
Nigdy ich nie widziałem.
- Cześć, wujku Dan. - Powiedz coś.
- Coś. - Już po. Wiedziałem. Gratki.
- Fajny głos. - Pomóżcie wujkowi z bagażami.
Kochanie, będziesz spał na dole.
Do twojego brata przyjedzie przyjaciółka, więc...
- Śpię w specjalnym pokoju. - Tak.
- Sorka, brat. - Nie szkodzi.
- Śpij dobrze. - Ty także.
- Zmęczona? - Postaw mnie! Postaw!
Dzień dobry.
- Dobrze spałaś? - Tak.
- Postaw mnie! - Mogę w czymś wam pomóc?
Daj żyć.
- Ona potrzebuje trochę swobody. - Właśnie, że nie.
Owszem. Potrzebuje.
Z tego, co widzę, to wszyscy potrzebujecie.
Może pojedziesz kupić gazety?
- Mamo... - Pojedź.
Dobrze ci to zrobi.
Zniknij na chwilę.
- Może powinienem być w pobliżu? - Nie. Zniknij, Danny.
To nie jest prośba.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Chwileczkę.
Pojechał do centrum.
Tak. Na kawę.
Widuję się z nim w weekendy.
Dzień dobry. Przepraszam.
Może mi pan pomóc?
Tak.
Szukam...
Książki, oczywiście.
- Jakiejś szczególnej? - Tak.
Czegoś, co pomoże mi poradzić sobie z...
...z kłopotliwą sytuacją.
Dobrze.
Jakiej książki...
Mogłoby być coś zabawnego.
Nie koniecznie jakieś wielkie "ha ha ha",
czy coś zabójczo śmiesznego.
Gdzie nie wyśmiewają się z innych ludzi. Raczej coś...
- ...sympatycznie zabawnego. - Dobrze.
I gdyby mogła...
podkraść się do ciebie, zaskoczyć cię,
a jednocześnie sprawić byś pomyślał, że to, co myślałeś
nie tylko było właściwe w niewłaściwy sposób,
ale gdy się mylisz,
to jest sporo racji w tym błędzie.
Może po prostu chodzi mi...
Bardziej szukam czegoś, co mnie wciągnie.
A jednocześnie nie.
Czyli chcę poczuć...
mocne przywiązanie do...
czegoś.
Być może sama nie wiem, czego szukam.
Rzadko znajduje się to w jednej książce.
Może dlatego jest ich tyle.
To co mamy?
Coś tutaj mamy, jakąś...
- mieszankę możliwości. - Mieszankę?
Tak.
No to tak. Mamy coś z poezji.
Dickinson.
Podstawa.
- Odrobina Nerudy nigdy nie zaszkodzi. - Fakt.
A teraz coś, co strasznie wciąga.
"Życie Gandhiego"
Ja... Nie, ale on...
Nikt nie był tak znakomity, jak on.
"Latarnie".
"Ciężko znaleźć porządnego mężczyznę".
Wystarczy mi tytuł.
Anna Karenina. Ja nie...
To jest śmieszne.
Nie, to jest dopiero śmieszne.
"KAŻDY ROBI KUPĘ"
A może nie jest takie śmieszne.
Właściwie to jest. Śmieszne i prawdziwe.
Dobrze. W porządku.
Gdyby mógł pan wybrać tylko jedną...
To powiedziałbym,
że nic nie może się równać
z "Romansem" Fishcliffa.
Szczerze mówiąc, tylko chodziłem
i brałem byle jakie książki.
Brałem te, które miałem pod ręką.
- Czego pani szukała? - Sprzedane.
- Co, proszę? - Kupuję wszystkie.
To były tylko sugestie.
Niech ten pan dostanie z tego prowizję.
On tu nie pracuje.
A powinien.
Niezły jesteś.
W sumie to nie jestem niezły.
Jestem Dan.
Przepraszam.
Marie.
Cześć.
Marie, mogę ci to jakoś wynagrodzić?
Twoja herbatka. Gorąca.
Uważaj. Mój soczek pomarańczowy.
Kupiłem babeczkę, ale wydaje mi się,
że dali mi małą planetę.
Lepiej będzie jak ją odłożę.
- Dziękuję. - Mam serwetki i sztućce.
Nie jadam bez widelca.
Z tego, co widzę, to ty owszem.
- Więc, Dan... - Tak?
Urodziłeś się?
Tak.
Tak jak wszyscy.
Również dorastałem, tak jak inni.
Dobre?
Coś jeszcze?
Chodziłem do szkoły i miałem menażkę Bonanzy.
Z tego serialu z lat 60'.
Jak miałem dziesięć lat, chciałem zostać magikiem.
Urządzałem przedstawienia magiczne dla dzieci z sąsiedztwa.
Próbowałem sprawić, żeby dziewczyna z sąsiedztwa lewitowała.
Ale nie udało się.
Skończyło się na siniakach i kilku szwach...
Powiem ci coś, czego jeszcze nigdy...
Uśmiejesz się.
Coś, czego jeszcze nikomu nie mówiłem.
W całym życiu.
Ciężko jest mi o tym mówić.
Wtedy zachorowała...
i odeszła.
I...
Dojście do siebie zajęło mi trochę.
Lepiej zmieńmy temat.
Czyli jesteś jednym z wdowców z trzema córkami,
polujących w księgarniach na nic niepodejrzewające kobiety?
- To chyba będę ja. - Przerabiałam to.
Naprawdę?
Wygląda na to, że było ci...
- ...naprawdę ciężko. - Nie.
Już jest wszystko w porządku.
Nie musisz się uśmiechać.
Lepsze to, niż płacz.
Potrzymasz?
Przepraszam.
Cześć.
Nie, jestem niedaleko.
Dobrze.
- Muszę iść. - Nie ma sprawy.
Straciłam poczucie czasu.
Szkoda, że nie możemy jeszcze pogadać.
To spotkanie było czymś miłym i nietypowym.
Mógłbym do ciebie czasami zadzwonić?
To mogłoby być dość niezręczne.
- Bo jesteś w jakimś związku? - Tak, w nowym.
Pewnie dowiedziałbym się, gdybym tyle nie gadał.
- No tak. - Ale to nie fair, co nie?
- Ty wiesz o mnie wszystko. - Dziękuję.
Ja o tobie nie wiem nic.
Nie chcę przeżyć reszty życia
rozmyślając o kobiecie z księgarni, która pozwoliła mi gadać.
Dokończylibyśmy tylko naszą rozmowę.
Dobrze.
Nie widzę w tym nic złego.
Zadzwoń, albo nie.
Zadzwoń.
Tak dla twojej informacji.
Zadzwoniłbym nawet, by powiedzieć, że nie zadzwonię.
Dobra.
"Zadzwoniłbym nawet, by powiedzieć, że nie zadzwonię"?
Przepraszam. Przepraszam!
Nigdy wcześniej mi się to nie zdarzyło, oficerze.
Zazwyczaj jestem bardzo ostrożny.
Nikt nie wierzy w...
- Witamy w Rhode Island. - No dobra.
Fajnie tu być.
- Cześć. - Cześć.
- Coś się stało? - Nikt.
To znaczy nic.
Danny wrócił.
- Wszystko w porządku? - Co? Tak.
- Nic mi nie jest. Wszystko gra. - Na pewno?
Nie wyglądasz za dobrze.
To najdziwniejsza rzecz, jaka...
Jejku.
Co "jejku"?
Spotkałem kogoś.
Ona jest naprawdę wyjątkowa.
- Ja pierniczę! - Brat, to zarąbiście!
- Masz jej numer? - Tak.
- Zadzwonisz? - To skomplikowane.
Nie, to proste. Musisz zadzwonić.
Dopiero ją poznał.
Martwi się, że to za wcześnie.
Nigdy nie jest za wcześnie. Zwłaszcza dla kogoś w jego wieku.
- Amy, Dan poznał kogoś. - Cicho...
- Poznał kogoś? - Dan kogoś poznał?
Kiedy będzie mógł już zadzwonić?
Nie wiem.
- Od lat nie jestem samotna. - Ja również.
- Boże. Kim ona jest? - Wujek Dan poznał kogoś?
Dan poznał laseczkę.
W porządku. Wystarczy.
Wiesz co? Zapytajmy Annie.
Jak ona wygląda?
- Ona... - Jakie jest to...
- ...pytanie? - To jest mój brat - Dan.
Potrzebuje twojej rady.
Poznał jakąś laseczkę w mieście i...
Jest w szoku.
A ty byś nie był?
Mitch zapomniał wspomnieć,
że w ten weekend pozna całą naszą rodzinę.
- Nie chciałem jej odstraszyć. - Chodźcie!
Chodźcie.
Moje gratulacje.
A więc... Annie?
Jestem Anne-Marie.
Mitch mówi mi Annie, ale dla reszty jestem Marie.
W grupie mam dwie Mary i Marthę,
- a nie chcę wprowadzać zamieszania. - No tak. Nie byłoby za ciekawie.
- Ja wolę Marie. - Chodź, skarbie.
Kobiety są na werandzie.
Kobiety tam, mężczyźni tutaj.
Chodź, Dan. Zróbmy to.
Idealnie!
Najkrótsze jednostki czasu. Na cztery litery.
- Mili. - Chwila.
- Nano! - ...A-N-O. Supcio!
Nie szpieguj.
- Jesteście daleko z tyłu! - To nam wcale nie pomaga.
"Skryty" chyba nie pasuje.
Nie pasuje. "Skryty" nie pasuje.
- Przejdźmy do 12 poziomo. - Przechodzimy dalej.
Skoro zainteresowałeś się nią,
to musi być kimś wyjątkowym, nie?
- Pomińmy 12. - Próbuję wam to powiedzieć.
Do niczego nie dojdzie.
Ona się z kimś spotyka.
To nie twój problem, brat.
W pewnym sensie jest.
15 poziomo, na pięć liter. "Technika smażenia".
- Technika smażenia. - Grillowanie...
Ma pierścionek na lewej ręce?
- Jeszcze nie. - To jest fair.
Skupcie się, chłopcy! "Technika smażenia"!
- Saute. - Boziu, przecież to "saute"!
A w tym poprzednim próbowałyśmy "zeitgeist"?
To będzie E-L-T.
Wtedy będzie pasował "ozon".
Trafiłyśmy na żyłę złota!
Na 10 liter.
"Jak coś ma nie wyjść, to nie wyjdzie".
Ziemia do Dana. Tkwimy na poziomo.
Nawet nie zaczęliśmy pionowych.
My tu umieramy, stary.
- No i po nas. - Mycie naczyń, hura!
Gratuluję.
- Sprawdźmy ją! - I co teraz, chłopaki?
Naczynia!
Dan, co ci się stało?
W ogóle nie pomagałeś.
Przepraszam, chłopaki.
Zostawcie go. Ma sporo na głowie.
Saute...
Tato. Mamo.
I co myślicie?
Jeszcze za wcześnie, by coś powiedzieć.
To by znaczyło, że jest mądra, śliczna i urocza.
Jeśli to sknocisz, zatrzymamy ją, a ciebie wyrzucimy.
Nie wytarłeś dokładnie.
Naprawdę jest niezła.
Niesamowita. Serio.
A ty co o niej myślisz?
Jest wspaniała.
Daj gryza.
- Nie! Chodź, Gus. - Dobra.
Mogę ci pokazać, gdzie jesteśmy na tej mapie?
Tak, tak.
Gdybym wiedział, nigdy bym...
- Nie siostrę mojego brata. - Oczywiście, że nie.
Nigdy nie nazwałem cię laseczką.
No to jesteśmy... To jest zatoka.
- A my jesteśmy tutaj. - Już widzę.
Co teraz zrobimy?
To trochę zabawne. Może powiedzmy reszcie?
Nie, nie, nie.
Nie zrobiliśmy nic złego. To było miłe.
- Fajnie! - Cześć.
- Widzę, że się zapoznajecie. - Tak.
Pokazywałem jej, gdzie jesteśmy na mapie.
Wujku Mitch, nie odliczasz.
Dobra, dobra.
Wiem co jest między wami grane.
Nie chowacie się.
Ruszajcie. Raz!
- Dwa! Idźcie. - Dobra.
Trzy!
Clay, wiem, że jesteś w szafce.
- Bez takich! - Cztery!
Zmieniam kryjówkę!
Pięć!
Sześć!
Liczę do 200.
- Widzę was. - Tak, widzimy.
Aż sobie klapnę z tego wszystkiego.
Osiem!
- Mitch to świetny facet. - Owszem.
Jest wesoły i... zabawny.
Nieskomplikowany w dobrym tego słowa znaczeniu.
- Taki jakiego potrzebuję. - To świetny facet.
Dopiero co zakończyłam długi, postrzelony związek.
Poszłam na siłownię, a tam był Mitch.
To świetny facet.
- Powtarzasz się. - Bo to prawda.
Dziesięć!
Jedenaście, 12, 13, 14, 15!
- Powodzenia... nam wszystkim. - Dobra.
Mały ptaszek powiedział mi, że będziesz miał agenta.
Lilly....
Mają na oku wielu felietonistów, mało prawdopodobne.
Jest niesamowita.
Wymienisz miejsce, a ona tam była lub mieszkała.
Tybet, Chile, Berlin, jak jeszcze był Mur.
Ona...
Zaczekajcie!
Co mnie ominęło?
- Mitch dokonał trafnego wyboru. - Tak.
A co z tobą? Znalazłeś kogoś?
- Tato, nie zaczynaj. - Wiem co zawsze mówisz.
Suzanne była jak wygrana na loterii,
a kolejna próba byłaby już chciwością,
ale minęły już cztery lata.
Możemy po prostu iść?
Chciałem ci oszczędzić cierpień.
A ja nic nie poczułam!
Niech ktoś mi poda kukurydzę.
- I tak się poznaliśmy. - Mam już.
- Moja wersja... - Nie.
Spod jakiego jesteś znaku?
Skorpion. Bliżej wagi.
- Mój Boże. To tak jak ja. - Serio?
Masz jakieś rodzeństwo?
- Nie. - Kto chce kukurydzę?
Powiedz nam coś o sobie,
czego nawet Mitch nie wie.
Ja...
Mam talent...
- ...do robienia placków ziemniaczanych. - Pokaz talentów.
Pokaz talentów.
Jak wyglądałby twój idealny dzień?
Mój zacząłby się z Annie i skończył z Annie...
Nie pytamy ciebie.
To jak by wyglądał?
Mój idealny dzień zacząłby się od pojechania do kraju,
gdzie mówi się w nieznanym mi języku
i panują inne zwyczaje.
Gdzieś, gdzie czułabym się nieswojo.
Witaj. Chyba właśnie przybyłaś do takiego.
Chcę powiedzieć, że zobaczyłem...
Gdy po raz pierwszy ją zobaczyłem...
Skarbeńku, nie musisz krzyczeć.
...myślałem, że umarłem, bo w pokoju jest anioł.
Dziękuję.
Czy ty i Mitch kochacie się?
Ta kukurydza jest jak anioł.
- Rozłóżmy dziś namiot. - Tak! Taki ogromny!
Zrobimy w nim nawet sufit!
Deser!
Niektórzy jeszcze jedzą.
- Robi się późno. - Nieprawda.
Też jestem jedynaczką.
To strasznie przytłaczające, co nie?
Przeżyłaś kiedyś swój idealny dzień?
Kiedy chłopak staje się ukochanym?
Dobra, dobra.
W porządku.
Przestańmy ją już wypytywać.
- Całą noc ją męczymy. - Męczymy cię?
Nie, ależ skąd.
Chce być po prostu miła.
- Nie. Uwielbiam pytania. - Proszę cię...
W imieniu mojej rodziny chciałbym cię przeprosić.
Żadna z dziewczyn Mitcha
nigdy nie była, aż tak wypytywana.
Dan ma rację.
No nie?
Nawet nie dublerka.
- Jak ona miała na imię? - Tancerka z "Knicks City" też nie.
Ani ta od "masażu terapeutycznego".
Żadna z stewardes z głównych i regionalnych linii lotniczych,
które przewinęły się przez ten dom.
- Dobra, wystarczy. - Co? Nie mam racji?
Dzięki, że zwróciłeś na to uwagę.
Jesteś najbystrzejszym facetem, jakiego znam.
On ma rację.
Teraz Annie może spytać mnie, o co chce.
Woli, jak mówi się do niej Marie.
Spytaj mnie, o co chcesz, Marie.
- Nie mam żadnych pytań. - Daj spokój.
Mitch powiedział,
że jeśli wybaczę mu jego przeszłość, on wybaczy mi moją.
Niezbyt mądry pomysł.
- Dobra, do pokoju rodzinnego. - Chłopaki, skończyliście?
Dzieci, chodźcie do pokoju rodzinnego.
John, przynieś ciasta, proszę.
Ty nie. Ty będziesz sam zmywał naczynia.
Sześć. Sześć liter.
Tak, tak, tak!
- Drugie słowo. - Drugie słowo.
Hej.
Przepraszam. Posunąłem się zbyt daleko.
Nigdy się nie posuniesz. Jesteś moim bratem.
Zrozumiesz, jeśli powiem ci...
Cokolwiek powiesz, nie zdenerwuje mnie.
Kobieta, którą spotkałem... w księgarni...
Gdy mówiłeś o moich byłych dziewczynach,
zrozumiałem coś.
Do Marie czuję... coś innego.
Znasz to uczucie w... w twoim...
- Sercu. - Tak.
- Gdy twoje serce... - Wali jak młot.
- Wali jak młot i... - Jakby wyszło na zewnątrz.
- Tak. - Narażone, bezbronne...
- Tak. To jest... - Cudowne, a zarazem okropne.
Zniechęcające, lecz pobudzające do życia.
Tak, tak.
Jak my na to mówimy?
Miłość.
Zawsze potrafiłeś znaleźć odpowiednie słowa.
- Stanford czy Berkeley. - Obie są świetnymi szkołami.
Może Uniwersytet Waszyngtoński.
Albo coś bliżej domu.
Lil, jak nie będziesz mogła zasnąć, to wiesz gdzie jestem.
Tato...
Wujku Mitch, idziesz po całusa na dobranoc?
- Żebyś wiedziała. - Stara reguła rodziców
- "Osobne sypialnie aż do ślubu". - Jak w liceum.
- Zgadzam się z tą regułą. - Dziękuję, Dan.
- Proszę bardzo. - Mitch, co ty robisz?
Marie przyniosła jakieś książki, ale pomyślałem,
że powinna przeczytać książkę prawdziwego pisarza.
- Nie, nie. To zły pomysł. - Przeciwnie.
- Proszę, nie. - Najlepsza, jaką czytałem.
- Pewnie jedyna, jaką czytałeś. - Zabawne.
- Bądź miła. - Byłoby fajnie, jakbyś ją podpisał.
- Uważaj, to pierwszy egzemplarz. - Jedyny, mamo.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Kolorowych snów.
Wolałbym, żebyś jej nie dawał.
"Powodzenia"? Tylko tyle?
Dobra. Powinno wystarczyć.
Cześć.
Dobranoc.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Powiedz: "Dzień dobry" - Dobry.
Tak. Dobrze.
Baw się dobrze.
Proszę, skarbie.
Marie.
Dołączysz do nas, ślicznotko?
- Mamo. - Tak, kochanie?
- Włączysz muzykę? - Jasne.
Potrzebujesz tego bardziej niż ja.
Przekabaciłem go.
W porządku, Dan. Chodź tutaj.
Zaczynamy. Bokserska pozycja.
Pięści wysoko w górze.
Trzy. Dwa. Jeden. W prawo!
Złapcie rytm.
Pięć. Sześć. Siedem. Zmiana.
Pięć. Sześć. Siedem!
Cztery. Pięć. Sześć. Siedem. Liczymy!
Raz. Dwa. Trzy. Cztery. Pięć. Sześć. Siedem.
- Zastąpisz mnie, skarbie? - Ciebie?
- Tak, tak. - Dobrze.
Salsa?
Parkiet należy do ciebie.
W lewo, raz...
Czekaj. Czekaj.
Dan idzie do przodu.
Początkujący w środku.
Obserwujcie Marie.
Dobrze wam idzie.
- Raz. Dwa. Trzy. Cztery. - Tak!
Dołączmy teraz ręce.
Patrzcie na Marie, żeby wiedzieć, co robić.
Na Dana, żeby wiedzieć, czego nie robić.
Teraz w drugą stronę.
Byłeś znakomity.
Dziękuję bardzo.
- Proszę bardzo. - To świetnie.
Zawsze jest ciężko zacząć,
ale zaraz po, czujesz się wspaniale.
Niezłe rozciąganie.
Może wypróbujesz to na mnie troszeczkę później?
Już dobrze.
Tato?
Lilly, zbierz siostry. Spotkamy się przed domem.
Dokąd jedziesz? Możemy jechać z tobą?
Możemy? Możemy?
Moje córki chcą pobyć z tatą na osobności.
Zabiorę was kiedyś indziej, dobrze?
Lil, chodź. Wskakuj do samochodu.
Dziewczęta, chodźcie.
Tato, co się dzieje? Nana będzie uczyć mnie robić na drutach.
- Cara, chodź. - Nie.
Dobra. Na co czekacie?
Chodźcie tutaj.
Dokładnie tutaj.
Jesteś taka ciężka. Nie wiem czy mi się uda.
W porządku.
Zaraz się przewrócę.
Chyba mi się nie uda.
O, ja.
Nie, nie, nie.
Tutaj były kiedyś muszelki i...
rekin z masy papierowej.
Pamiętasz jak lubiłaś ciągotki?
- Jak miałam 4 lata. - Tak, ale... No dobra.
Trzymajcie się blisko mnie. Mam pomysł!
Kręgle!
- Tak! - Kręgle, kręgle!
Brzmi nieźle.
Życie często nas zawodzi.
Czasami bardzo, a czasami jeszcze bardziej.
To co będziemy robić?
Latarnia morska, czy muzeum wielorybnictwa?
Wybierajcie.
- Wiecie po co są latarnie? - Bo ładnie wyglądają?
Zgadza się.
Do tego pomagają, gdy jest ciemno.
Dzięki nim statki są bezpieczne.
Chronią nas przed rozbiciem się o skały.
Bo gdy jesteś na morzu
i miotają tobą wielkie, ciemne fale,
myślisz, że już nigdy nie zobaczysz lądu.
Rozbijesz się na milion drobnych kawałeczków
i pójdziesz na dno... głęboko na dno.
Właśnie to światło wskazuje nam drogę.
- To światło... - Tato, dobrze się czujesz?
Oczywiście... kochanie.
- Dobrze się bawiliście? - Nie.
Dzieci, gdzie byłyście?
Wiem. Wiem. Ja...
Szukaliśmy was wszędzie.
- Jak na doświadczonego rodzica... - Przepraszam. Nie pomyślałem.
Cześć.
Przepraszam.
Wygrałam.
Dan... Była niesamowita. Szkoda, że jej nie widziałeś.
Załatwiła mnie na ostatnich 400 metrach.
Byłam szybka, co nie?
Tak. Nie mogłem nadążyć.
Nawet twój pot jest cudowny.
Dokąd poszedł Dan?
Mamo, ona rusza się jak bogini.
- Tak? - Jest jak pantera.
Jej ciało...
Lubi współzawodniczyć.
Chciałem się na nią rzucić, wiesz?
Chciałem dosiąść ją na plaży.
- Nie rób tego. - Była jak mój ogier.
Chciałem, żeby biegła przede mną, wiesz?
Marie, w szafce po prawej są świeże ręczniki.
Tęsknię za twoją skórą.
Za twoim zapachem.
Tęsknię...
Tęsknię za twoimi oczami.
Tato!
- Ale jesteś szurnięty! - Ja...
Nie, przepraszam.
To tylko mój ojciec nieudacznik.
Tak, szpiegował.
Kto tam? Kto tam?
Musimy pogadać.
- Nie możemy później? - Dla ciebie wszystko jest w porządku?
Jest? Ale bądź szczera.
- Miło spędzam czas. - Miło?
- Tak. - Naprawdę? Dobrze się bawisz?
- Jeśli nie mam mydła w oczach. - Dobra.
Wiesz co? Ja nie.
Nie bawię się dobrze.
Uważam, że jako dwójka ludzi z zasadami,
powinniśmy mieć reguły, co nie?
O, tak. Pewnie.
Dobrze. W porządku, to...
O to mi chodzi. Nie, nie.
Musimy trzymać się od siebie z daleka.
Nie podchodź.
- Podaj ręcznik. - Stój. Dobrze. Przepraszam.
Dziękuję.
Przestań czytać moją książkę.
Przestań.
- Dlaczego? - I skończ z salsą...
- O co ci chodzi? - O tańczenie salsy.
To... To coś.
Jakbyś mogła tego nie robić.
Jeśli przestaniesz to ciągle robić, to bardzo mi pomożesz.
Możesz zrobić też coś innego, przestać istnieć.
- Dziękuję. - To... nie... Tak!
Powiedziałem to.
Nie chciałem, ale powiedziałem.
- Wiesz co jeszcze zrobię? - Co takiego?
Sprawię, że będę mniej atrakcyjny,
by nie wzbudzać żadnych niepotrzebnych uczuć.
Strasznie zabawne.
Ale wiesz co? Ja... Nie, nie.
- Przestanę o tobie myśleć. - To dobrze.
Naprawdę.
A jeśli zacznę o tobie myśleć,
- co może stać się w chwili... - Słabości.
...słabości, będę myślał jedynie o twoich wadach.
- Moich wadach? - Twoich wadach.
- Czyli jakich? - Nie mam zielonego pojęcia.
Ale nie martw się, na pewno jakieś znajdę...
Zapytaj Nanę.
Przepraszam bardzo. Bierzesz prysznic?
Tak. Biorę.
Mała rada: Stare domy, stare rury.
- Dziękuję. Dzięki. - Nagrzewa się strasznie długo.
Możemy o czymś porozmawiać?
- Jasne. Oczywiście. - Pozostanie to między nami?
To tylko... To było...
Ostatniej nocy...
Podczas ostatniej nocy opowiadałeś o swoim życiu.
O tym jak ważne jest podróżowanie, próbowanie nowych rzeczy.
Zaczęłam myśleć o tym, jakie to jest fantastyczne.
To wszystko... To jak...
Chyba się już nagrzała.
No tak.
Ale po prostu...
Jesteś w ubraniu.
Zapomniałam.
Nie będę się patrzyła. Będę patrzyć tutaj.
W każdym razie, właśnie zdałam sobie sprawę...
Myślałam sporo o tym, co chcę robić w przyszłości.
Nie tylko o szkole, ale...
Trudno określić, co chce się robić w życiu.
Chcę udać się w jakieś nieznane mi miejsce.
Spróbować nowych rzeczy.
Ale ciężko jest znaleźć swoje miejsce na ziemi.
- Przeznaczone ci miejsce. - No tak.
Aby doświadczyć tego uczucia...
Które jest...
O które cały czas się rozchodzi. Rozumiesz?
- No tak. - Ale też chodzi mi o to,
że przerażające jest zdawanie sobie sprawy,
iż to, czego chcesz, jest tym czego chcesz.
Wiesz o co mi chodzi?
Wydaje mi się, że interesujące jest nie...
Interesujące jest to, by skończyć gdzieś indziej niż...
Lunch!
Pychota. Nie ma nic lepszego.
Dorośli są w jadalni.
Chyba zamieszam trochę i usiądę z moimi ziomkami.
- Dan... - Mamo, proszę. Pozwól mi.
- Cześć, chłopaki. - Cześć, wujku Dan.
- Cześć. - Cześć, wujku Dan.
- Cześć. - Cześć.
- Co się dzieje? - Marie pomaga mi w czymś.
- Straszna nuda, zero zabawy. - Właśnie widzę.
- Jak jej idzie? - Jest niesamowita.
- Pa, tato. - Pa.
- Pa.
- Więc skończyłaś na... - O, tak.
Chciałam zrobić, no wiesz...
Chciałam zrobić prawdziwe serduszko.
Ale nie wiedziałem nawet jak narysować serce, więc wycięłam je.
No i wyszło coś...
Wyszło coś podobnego do gwiazdy.
Proszę.
- Dan? Cześć. - Cześć.
Kochanie, wiesz, że martwimy się o ciebie.
Przez twoje wczorajsze i dzisiejsze zachowanie,
bardzo nas zaniepokoiłeś.
Dzięki. Wzruszyliście mnie.
Ale wszystko jest w porządku. Nie musicie...
- Odbywamy prywatną rozmowę. - Wejdźcie.
Wejdźcie. Nic się nie dzieje.
Mów, mamo. Zamieniam się w słuch.
Robisz tak wiele dla swoich córeczek.
Również dla nas wszystkich.
Ale co robisz dla siebie?
Nie teraz.
- Wejdź. - Pomyśl o...
- Próbujemy porozmawiać. - Nie szkodzi.
- Chcielibyśmy porozmawiać na osobności. - Zostańcie.
- Mów dalej, mamo. - Tak, kochanie?
- To dlatego, że wujek Dan dziwnie się zachowuje? - Tak.
Wiem dlaczego tak jest.
- Powiedz nam. - Chciałem z tobą porozmawiać.
Stary, musisz mieć zapchaną rurę.
Więc mam nadzieję, że czasami sam „obdarzasz się miłością”.
- Daj spokój. - Rozmawiałem o tym z moim urologiem.
- Wystarczy. Daj spokój. - Przepraszam.
O czym ty mówisz?
Pytanie, którego nikt nie zada, brzmi:
Czy Dan odnajdzie ponownie prawdziwą miłość?
Nie, nie odnajdzie.
- Howard. - Przykro mi, ale nie odnajdziesz.
Zawsze powtarzam jedno.
Miłość cię znajdzie, jeśli się na nią otworzysz.
Tak podejrzewam.
- Cześć, ludziska. - Idealnie.
Nie wiem, czy jasno się wyraziłem.
Musisz odkorkować te zasoby.
Musisz wypróżnić butelkę.
- Chyba pomieszałem metafory. - Zgadza się.
Więc wymieniliście:
"obawiamy się" "miłość cię znajdzie, "odkorkuj zasoby".
Dzięki.
O to chodziło.
- Nie, to nie to. - Jesteście wolni.
- Możecie... - Nie o to chodziło.
Spotkaliśmy córkę Margota Drapera na targu.
- Kogo? - Wypytywała o ciebie.
Danny, musisz się rozerwać.
To znaczy, że Ruthie Draper odbierze cię o 18.00
- i pójdziecie na drinka! - Nawet nie pamiętam Ruthie...
- Pójdziesz na randkę! - Nie, nie, nie.
Nie idę na żadną randkę.
Tak, kochanie. Najwyższy czas.
Ruthie "Świniak" Draper. Chyba sobie żartujecie?
Tylko nie "Świniak" Draper. To wręcz okrutne.
Nie na w tym nic okrutnego.
Nawet nie pamiętam Ruthie "Świniaka" Draper.
Nie chcę iść.
Nie chcę iść ze świniakiem.
- Pójdziesz. - Nie pójdę.
- Tak zdecydowaliśmy! - Nie pamiętam jej.
To randka w ciemno.
Zrobimy podwójną randkę. Będzie fajnie. Prawda, Marie?
Tak, będzie fajnie.
Moja dziewczynka.
Chodź, będzie świniowo... bombowo.
Przepraszam.
Ruszaj wieprzu.
Świniak...
Draper...
Ruthie...
Świniak...
W porządku. W porządku.
Przyjdzie tutaj dziewczyna
Już jest w drodze
Jedzie do mnie
Dany...
Jak ona ma na imię? Ruthie...
Świniak...
Draper...
- Ruthie. - Mieszka w domku z cegieł.
Nie ze słomy.
Będę twoim złym wilkiem.
Uwielbiam twój kręcony ogonek.
W porządku.
Dajemy.
Ten mały świniak pojechał na targ.
Ten mały świniak został w domu.
Ten mały świniak miał pieczeń wołową.
Ten mały świniak nie miał nic.
Ten mały świniak szedł...
całą drogę sam.
Bardzo fajna.
Naprawdę piękna.
Cześć.
Cześć. Słuchajcie, to jest Ruthie Draper.
- Znasz ich. - Tak. Cześć.
- Tylko trochę wyrośli. - Cześć, wam.
- Miło cię znowu widzieć, Ruthie. - Cześć, Dan.
- Cześć. - Bez problemu bym cię poznała.
W ogóle się nie zmieniłeś.
Ruthie...
Wyglądasz przepięknie.
Zabawne.
- Nie, nie. Nie mów... - Więc Harvard Medical.
Johns Hopkins...
Dogadzasz sobie, Ruthie.
- Tak. - Robi wrażenie.
Pewnie nie miałaś czasu na umawianie się?
Był taki jeden.
Był dla mnie kimś wyjątkowym, ale...
Zginął w dziwacznym wypadku.
Przepraszam.
Dziękuję.
Dziwne jest to, że znaliśmy się tylko trzy dni,
ale czasami to się po prostu wie.
- Tak. - Tak. Bez dwóch zdań.
- Tak. - Jesteś lekarzem?
- Tak. - W czym się specjalizujesz?
- Jestem chirurgiem plastycznym. - Oczywiście.
Wiem co sobie myślisz.
Ale operuję wyłącznie ofiary poparzeń
i dzieci urodzone ze zdeformowaną twarzą.
- Czyli jest święta. - Nie. Ja tylko...
Staram się tylko pomóc.
Tak jak twój brat.
- Przestań. Ja... - Czasami, gdy nie mogę zasnąć,
wchodzę na internet i czytam stare rubryki.
Czytałaś utwory Dana?
Tylko jego książkę.
Nie wiesz co tracisz, naprawdę.
Chodzi mi o to...
O to co powiedziałeś matce "Kanapowego Lenia".
"Schowaj pilot".
"Będzie musiał wstać, żeby zmienić kanał."
"Zawsze to jakieś ćwiczenie".
Genialne. A z tymi rodzicami pięciorga wybrednych dzieci?
Dla każdego dziecka muszą robić inny posiłek.
"Co my jesteśmy, restauracja?"
- Dokładnie. - Genialne.
- Ona dokładnie cię cytuje. - Chodzi mi tylko o to,
że nie mam dzieci, czyli nie mam problemów.
Ale oczywiście, jeśli pewnego dnia będą miała,
twoje słowa bardzo mi się przydadzą.
Przepraszam.
Wybaczcie mi na chwilę. Nie mogę się powstrzymać.
Przepraszam, ale kiedy dziewczyna się tak porusza,
facet musi to podziwiać.
Ej, stary.
- Jej to nie przeszkadza, prawda? - Tak. Oczywiście, że nie.
Ale Dan nie jest nią zainteresowany.
- Nie jest? - Nie jestem?
Tak mi się wydaje. A jesteś?
Nieźle.
Tak!
Nie wiem co, ale coś go wstrzymywało.
Już nie wstrzymuje.
To coś cudownego.
Dobra, chodź.
Idziemy.
Znowu dom.
- Bardzo mi się podoba twój samochód. - Dziękuję.
- Pa. - Pa.
Miło było cię poznać... Ruth.
- Ciebie również. - Chodźcie.
Jedziemy z Danem na małą przejażdżkę.
Nie czekajcie.
Fantastycznie.
Znam tajemniczy składnik.
To miłość.
Z każdym kęsem coraz lepsze.
- Brak mi słów, by to opisać. - Dziękuję.
- Jakie są? - Przepyszne.
Rozpływają się w ustach.
- Jem już trzeciego. - Jeszcze jednego, proszę.
- I chcesz więcej, co nie? - Tak.
To sekretny przepis, ale pozwoliła mi rozbić jajka.
Tak?
Jak się ma nasz Kapitan Szczęśliwiec?
- Było fajnie. - Tak?
Słyszałem, że zaspokoiłeś wczoraj swój apetyt.
- Mogę jeszcze jednego? - Proszę.
Wiesz co? Jestem głodnawy.
- Sekretny przepis. Tylko tu. - Smakowite.
- Uwielbiam je. - Dziękuję.
- Ile już zjadłeś, tato? - Odkorowałeś?
Cokolwiek się stało lub nie,
nikt nie zasłużył na to bardziej niż ty.
Proszę.
Teraz porzucamy. Na zewnątrz.
Pychotka.
Nieźle!
Tak? Powtórzysz to jeszcze raz?
Tak chcesz grać? Dobra.
Tak bardzo chcesz mnie kryć?
Jeszcze raz.
Ustawcie się w szeregu. Potrzebuję osłony.
- Ustawcie się! Ruszamy! - Dobra, oddawaj.
- Ruszamy się! - Ej, świniaku!
- Marie! Marie! - Biegnij, Marie!
Danny!
Dlaczego zachowujesz się, jakbyś miał 15 lat?
Wypełnia mnie beztroskie pożądanie.
A powinieneś być wypełniony powściągliwością.
- Co to znaczy? - Myślę, że wiesz.
- Tato, możesz? - O, tak.
Dzięki.
Halo?
Nie, jestem jego tatą.
Jakiś Jordy do ciebie.
Słuchajcie! Słuchajcie!
Dan odebrał właśnie telefon.
Dla felietonisty nie ma nic ważniejszego od publikacji.
Dobra. Pozwólcie mi wytłumaczyć.
Poproszono mnie o spotkanie
z dyrektorem tych ważniaków z Lamson Newspaper Group.
Przyjadą jutro.
I usiądą ze mną.
To świetnie!
- Może najpierw znajdź pracę? - No właśnie.
- Brawo, brat. - Dzięki, stary.
Marie! Chodź do mnie.
No i?
Tato...
Lilly spytała mnie, dlaczego flirtowałeś z Marie.
- Nie flirtowałem. - Nie martw się. Naściemniałam jej.
- Powiedziałam jej, że to nic takiego. - Bo tak jest.
Tato...
Mam 17 lat.
Strasznie flirtowałeś.
Z resztą nieważne.
Ona nie jest ani trochę tobą zainteresowana.
Ale daj sobie spokój, dobrze?
- No i gratuluję. - Dzięki.
Przyjechał autobusem. Ma krewnych w Bostonie.
Tato, on mnie kocha!
Dobra.
Nie musisz się martwić.
Jeśli chodzi o seks, to Marty chce zaczekać.
Dzięki temu mam się lepiej poczuć?
- Ja go kocham. - Kochanie...
Kocham go.
Kocham go. Kocham go.
Nie kochasz.
To co nas łączy, to prawdziwa miłość.
Skoro ty jej nie masz,
nie oznacza, że musisz karać nas.
Zauroczenie to nie miłość.
Pociąg seksualny, to nie miłość.
- Nie rozumiesz. - Nie rozumiem...
Nawet nie rozumiesz, że nie rozumiesz.
Czego nie rozumiem? Pomóż mi z tym.
Co to takiego?
Czy jesteś sfrustrowana, że nie możesz z nim być?
Jest to coś, bez czego nie jesteś kompletna?
Czujesz przywiązanie do tej osoby?
Jak jesteś w pobliżu tej osoby,
nie wiesz co masz powiedzieć i mówisz wszystko,
co myślisz i czujesz.
Wiesz, że gdybyście mogli być razem,
ta osoba pomogłaby ci się stać lepszym człowiekiem.
Czyli Marty może zostać?
Przepraszam.
"Czyli Marty może zostać?"
Howard podrzuci cię na autobus.
Zadzwoniliśmy do twojej ciotki, będzie czekać w Bostonie.
- Zrozumiałem. - Nie jestem twoim rodzicem,
ale powinieneś wiedzieć, że miłość to niebezpieczne uczucie.
- Nie jest. - Kłócisz się ze mną?
Nie, ja... To tylko...
Miłość to nie uczucie, lecz talent.
- Kto ci to powiedział? - Wymyśliłem to, panie Burns.
Idź się pożegnać.
Szyba. Starczy już.
- Tato. - Wkrótce znowu go zobaczy.
Nie! Nie!
Nie! Marty! Marty! Marty!
- Urocze. - Co takiego?
Jak to może być urocze?
Już dobrze. Już dobrze.
Bycie tak pewnym miłości.
- Miłość nie jest uczuciem. - Nie?
To talent.
Jeśli to prawda, to masz utalentowaną córkę.
Jesteś zabójcą miłości!
Cara. Następny?
Olivia zrobi coś z dziewczynkami.
Gus będzie robił to, co zawsze.
Bella się waha.
- Ja pośpiewam z Howardem. - Milutko. A ciocia Eileen?
- Mnie też zapisz. - Naprawdę? Jaki masz talent?
Zabijam miłość.
Co mówiłaś?
Cała rodzina będzie coś robić.
Zapisz nas wszystkich.
- Jak talent ma twój tata? - Nie ma żadnego.
Tylko on nie bierze w tym udziału.
Przedstawiam wam Bellę Wilson.
W porządku, Bella!
Chihuahua.
Nic ci nie jest?
- Mam złe przeczucia. - Rób to, co zawsze.
Marie nie lubi śpiewania z playbacku.
- Muszę zrobić coś wyjątkowego. - Po prostu bądź sobą.
Bulldog.
Koniec...
- To jest dla Marty'ego. - Mam zabrać wisienki?
Dobrze.
Zawiązała ją!
- Mam pomysł. - Na pewno będzie fajnie.
Być może.
Ostatni, ale nie mniej ważny, wujek Mitch.
Ktoś bardzo mądry... mój brat.
Powiedział mi kiedyś, że jeśli...
chcesz być szczery do bólu, musisz to zaśpiewać.
Chciałbym przedstawić wam mój zespół.
Nie wierzę. Nie grał odkąd ona...
Raz. Dwa. Trzy. Cztery.
Gdy ludzie ciągle powtarzają
Że nigdy się nie zakochasz
Gdy wszyscy wciąż się wycofują
Ty wciąż nie masz dość
Pozwól mej miłości otworzyć drzwi
To serca twego
Gdy wszystko wydaje się być skończone
Gdy wszyscy wydają się niemili
Dam ci czterolistną koniczynę
Zapomnisz o wszystkich utrapieniach
Mam jedyny klucz do twego serca
Mogę powstrzymać cię od rozpadnięcia się
Uwolnić cię od cierpienia
Tylko jedna rzecz cię oswobodzi
Moja miłość
Pozwól mej miłości otworzyć drzwi
- Do serca twego - Pozwól mej miłości otworzyć drzwi
Do serca twego
Tak, wuju Mitch!
Gdy przydarzy ci się nieszczęście
Nie pozwól by cię osłabiło
Miłość rozwiąże twoje problemy
Masz szczęście, że jestem w pobliżu
Pozwól mej miłości otworzyć drzwi
Do serca twego
Tak jak powiedział.
Super, chłopaki.
Co to było?
Nie mogłem się powstrzymać.
Co mam teraz zrobić?
Nic nie możesz zrobić. To mój brat.
Więc dlaczego dla mnie zaśpiewałeś?
Bo ja...
Storna 92. "Czyżbym właśnie umarł?"
"Bo anioł wszedł do pokoju".
Strona 148.
"Wybaczę ci twoją przeszłośść, jeśli ty wybaczysz mi moją".
Jego najlepsze słowa należą do ciebie.
Nie zniosę tego.
Nie mogę wciąż udawać.
Zost...
- Tato? - Tak, cukiereczku?
Przyjdziesz do mojego pokoju? Chcę ci coś pokazać.
Jutro, dobrze, skarbie? Obiecuję.
Dobrze, tato.
Boże!
- Co się dzieje? - Cicho.
Co jest tu takiego skomplikowanego?
Moje śpiewanie?
Nie powinienem był śpiewać. Wiem o tym.
Nie chodzi o...
- To była zła piosenka. - Ona płacze, czy się śmieje?
Nie, nie. Proszę, nie rób tego.
Marie...
Idzie.
Mamo!
Nie wiem co mu powiedzieć. Nigdy mnie żadna nie rzuciła.
Przestańcie się zachowywać, jakby nic się nie stało.
Powiedziała, że jestem świetnym facetem.
Że bardzo mnie kochała.
A następnie powiedziała...
że powinniśmy poszukać swoich bratnich dusz.
Jestem zmieszany. Nie mam pojęcia, co stało się
w ciągu jednego dnia, że doszło do tego.
Musi o coś chodzić. Jakiś powód, dla którego...
- Dlaczego patrzysz na mnie? - Nie patrzę.
Patrzy w wielką próżnię, która jest jego przyszłością.
A ty akurat się w niej znalazłeś.
Danny, chcesz coś dodać?
Chcę poznać zdanie eksperta. Dawaj.
Kochanie, prawda jest taka,
że wszyscy ją bardzo lubiliśmy.
Tak, naprawdę.
To mi nie pomaga.
Wymyśli ktoś coś fajnego do zrobienia?
Dobra. Dobra.
Członek "Rat Pack"! Piosenkarz...
Dean Martin! Sammy Davis Jr!
Tak!
Twoja kolej. Dalej. Zróbmy to.
Dobra.
Start!
- To jest prezent... - Cześć, Jordy.
- Możesz rozmawiać. - Nie, ale kontynuuj.
- Muszę wyjechać. - Wiem.
- Ben Franklin! - Prawda jest taka, że...
- Tak? - ...nie zajechałam zbyt daleko.
Piękny uśmiech, cudowne oczy, kobieta jedyna w swoim rodzaju.
- Marie! - Tak.
Kochanie, nie, nie...
- Tato? - Hejka.
- Pokazać ci, co zrobiłam? - Jak wrócę, dobrze?
Dobrze.
- To znowu pan. - Miło pana widzieć, oficerze.
- Jak mija dzionek? - Wie pan, dlaczego pana zatrzymałem?
Oczywiście.
Wiem co zrobiłem oraz, że tak nie wolno.
- To będzie pana kosztować. - Niech mi pan dopisze do rachunku.
- Co takiego? - Niech mi pan dopisze do rachunku.
Co my robimy?
- To może być złe. - Tak.
Ale chyba nawet jak się mylimy, to mamy rację.
Uważam, że musimy się zastanowić.
Twoje córki... Jak my...?
Są wyjątkowe i...
No co?
Sądzę, że to zbyt pochopne.
Naprawdę?
Nawet nie wiem, czy umiesz grać w kręgle.
W porządku. Nie, zaczekaj!
Zaczekaj. Musisz się ustawić.
- Zostaw mnie w spokoju! - Ustaw się.
- Daj spokój. - To ty daj spokój.
Obserwuję cię tylko. Ja nie...
Gotowa?
Dziękuję.
Podobał mi się.
Okropny rzut, ale spodobało mi się wykończenie.
Nie zbierałbym się jeszcze.
- Nieźle. - Dwa.
To dobrze.
Zaraz złamiesz sobie rękę.
Nie. Nie rób tak.
Dalej. Pędź!
Ruszmy w tym samym czasie.
Raz. Dwa. Trzy.
Tata?
Mój Boże. Co ty robisz?
Co jest, cholera? Marie?
- Cześć. - Co się tu, kuźwa, dzieje?
- Pójdziemy sobie. - Całowali się.
Wytłumaczę to.
- Zerwaliście, co nie? - Dwie godziny temu.
- Zerwaliśmy dwie godziny temu. - Wiem. Wiem.
Myślałem, że wyjechałaś.
Wyjechała, ale nie zajechała zbyt daleko.
- Co? - Wytłumaczę to.
- Pozwólmy mu wytłumaczyć. - Dobrze.
Pamiętasz tę kobietę z księgarni?
Oto ona.
Mówiłeś, żebym z nią spróbował, ale nie zrobiłem tego.
Nie planowałam tego.
Wiem jak to wygląda, ale wiem też, jakie to uczucie.
Jakie to uczucie, skurczysynu?
Mój Boże!
- Co się stało? - Tak mi przykro.
Uspokójcie się. W niczym nie pomagacie.
- O, nie. - Przepraszam.
Skarbie, przynieś lód.
- Dan, nic ci nie jest? Żyjesz? - Marie!
Nie odchodź!
Nie wiem, co my sobie myśleliśmy.
Przepraszam.
Nie odchodź.
Tato? Za...
Tato, zaczekaj!
Co robisz? Tato!
To pańskie wezwanie do sądu.
I jeszcze jedno. Proszę oddać prawo jazdy.
Masz gości.
- O wilku mowa. Cześć. - Cześć.
Cindy Lamson. Redaktor specjalny Lamson Newspaper Group.
- Witam. - Jim Lamson, wydawca.
Miło pana poznać.
Siedzieliśmy sobie i rozmawialiśmy z pańską rodziną.
Jesteśmy szczęśliwi, że mogliśmy poznać pańskie cudowne córki.
- Ciepłego jabłecznika? - Dziękuję. Wygląda...
Dziękuję bardzo.
Znakomicie. Dziękuję.
Ojcze? Ciepłego jabłecznika?
Nie tylko zabijasz miłość,
ale jesteś też najgorszym rodzicem na świecie.
Uroczo.
Jak pan zapewne wie,
zapoznaliśmy się z dwoma pozostałymi kandydatami,
ale razem z ojcem jesteśmy pewni,
że najlepszego zostawiliśmy sobie na koniec.
Dziewczyny, możecie wyjść, jeśli chcecie.
Nie ma potrzeby. Niech zostaną.
Lubimy, gdy rodzina jest zaangażowana.
Dan wie jak zatrzymywać rzeczy w rodzinie.
- Prawda, Dan? - Dlatego chcemy pana mieć.
To co pokazuje pan w rubrykach, wartości moralne.
Osobiste charakterystyki, które ukazujesz w swoich tekstach,
- są imponujące. - Szczerze mówiąc, solidność...
Mamy wobec ciebie wielkie plany, Dan.
Chcemy osiągnąć to, co powtarzasz swoim czytelnikom.
- Czyli? - Przekładać rodzinę ponad wszystko.
Dobra. Sęk w tym, że...
ktoś nie przeczytał własnej rubryki.
Nie do końca wiem, co to znaczy.
Odejdź. Jesteś kłamcą i hipokrytą.
Zdradzałeś brata z jego dziewczyną?
Od jak dawna ją znasz?
Dwa wykroczenia i kolizja? Planowałeś to?
A najgorsze, że przygrałeś sobie z Lilly.
Chciała pokazać ci coś, co zrobiła dla ciebie.
Ale nie pojawiłeś się.
DLA TATY
- Schrzaniłem sprawę. - Nieprawda.
Tak, mamo.
To co zrobiłem Lilly.
- Nie zapominaj o Mitchu. - Oj, John.
I tych ludziach z gazety.
Nie był to dla ciebie dobry dzień.
Gdybym skupił się na ojcostwie...
Przestań. Wiesz, że miłość jest zagmatwana.
Powinienem był wiedzieć lepiej.
- Skrzywdziłem dzieci. - To teraz jest "odkrzywdź".
- Kochanie, popełniłeś kilka błędów. - Dużo, bardzo dużo.
Zakochanie się w Marie nie było jednym z nich.
Może ktoś mi przynieść jeszcze jedno pudełko?
Tak. Już idę.
Mitch.
Mitch, ja...
Gdyby to był ktoś inny...
Bardzo...
Zapamiętaj, co chciałeś mi powiedzieć.
Cześć, ślicznotko.
Dziewczyny...
Chciałbym porozmawiać z Lilly na osobności.
No dobra, ze wszystkimi.
Wiem, że schrzaniłem sprawy. Bardzo.
- Tak. - Schrzaniłeś.
Wasza mama...
Tęsknię za nią.
Cały czas. Nigdy nie przestanę.
- Mama odeszła. - Kochanie, widuję ją każdego dnia.
Widzę ją w twojej dobroci, Jane.
W namiętności Cary.
A ty, Lilly, masz jej oczy.
I jej uśmiech.
Zrobimy tak:
Daję sobie szlaban do końca życia.
Będę blisko was. Będę z wami.
- Codziennie jesteś z nami. - Nigdzie się nie wybieram.
Marie trochę zamieszała mi w głowie,
ale to już przeszłość. Dobrze?
Straciłem głowę.
Ogłupiałem, bo ją kocham.
To nie...
Nie kocham jej. Nie to miałem na myśli.
Jakbym mógł ją kochać? Znam ją tylko...
- Trzy dni. - Tak.
A skąd można wiedzieć po trzech dniach?
Nie wiem.
No dobra, wiem. Kocham ją.
Kocham ją. Kocham ją.
Kocham ją. Kocham...
Kocham ją.
To jedź do niej.
Chcemy, żeby była z tobą.
Jedź.
Teraz.
Kochanie. Na drogę.
- Co jest? - Nie mogę.
- Musisz. - Nie mam prawa jazdy.
Umiem się obchodzić z mapą.
Strasznie dziwne.
Ale nie przegapiłabym tego za nic w świecie.
Drodzy czytelnicy, dla większości z was,
będzie to moja pierwsza rubryka w waszej gazecie.
W przyszłości będę odpowiadał na wasze pytania,
ale dzisiaj chcę odbiec od standardów i porozmawiać z wami
na temat planowania.
Nie o moim planie odnośnie tej rubryki.
Raczej o życiowych planach.
O tym jak je tworzymy.
O nadziei, że nasze dzieci same stworzą dobre i mądre plany.
Ale spójrzmy prawdzie w oczy.
Przeważnie nie wszystko dzieje się tak, jak zaplanowaliśmy.
Więc zamiast pytać młodzież:
"Jakie masz plany?", "Co chcesz robić w życiu?"
Może lepiej powiedzmy im: "Przygotujcie się na niespodzianki".
Spada ci.
To by było na tyle.
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl